در شرایطی که شهر میناب بهعنوان دومین شهر پرجمعیت هرمزگان، قطب درمانی شرق استان محسوب میشود، خرابی مداوم و ناکارآمدی دستگاه MRI بیمارستان حضرت ابوالفضل (ع) به بحرانی آشکار در سیستم درمانی منطقه تبدیل شده است.
دستگاه MRI موجود در این بیمارستان، به دلیل فرسودگی شدید و نبود قطعات یدکی، هفتهها در ماه از کار میافتد. در نتیجه، بیماران مجبورند برای انجام یک تصویربرداری ساده به بندرعباس، کرمان یا حتی شیراز سفر کنند. این در حالی است که بسیاری از این بیماران یا در شرایط جسمانی وخیمی هستند یا توان مالی لازم برای چنین سفرهایی را ندارند.
این وضعیت، عملاً مصداق آشکار بیعدالتی درمانی است؛
سلامت مردم میناب و مناطق همجوار، قربانی بیتفاوتی و بیبرنامگی در تخصیص منابع پزشکی شده است. پرسش جدی مردم از مسئولان این است که چرا هنوز میناب از داشتن یک دستگاه MRI فعال، قابل اعتماد و پیشرفته محروم مانده است؟ آیا جان بیماران شهرستانها، کماهمیتتر از بیماران مرکز استان است؟
از طرفی، نبود MRI فعال باعث شده پزشکان نیز در روند تشخیص و درمان با محدودیتهای جدی مواجه باشند؛ امری که میتواند نتایج درمانی بیماران را بهشدت تحت تأثیر قرار دهد.
این یادداشت، تنها یک انتقاد نیست؛ یک هشدار جدی است.
هشدار نسبت به نادیدهگرفتن نیازهای حیاتی مردمی که سالهاست با وعدههای محققنشده زندگی کردهاند. مردم میناب دیگر خواهان وعده و بررسی نیستند؛ آنها خواهان «اقدام فوری» برای تجهیز بیمارستان حضرت ابوالفضل (ع) به دستگاه MRI نو، مدرن و پایدار هستند.
این مطالبه، باید در صدر توجه دانشگاه علوم پزشکی هرمزگان، وزارت بهداشت، و نماینده مجلس قرار گیرد. تأمین این دستگاه نه لطف، بلکه وظیفهای قطعی در مسیر عدالت درمانی است. بیتوجهی به آن، بازی با جان مردم است.
