به گزارش پایگاه خبری سیمای مکران، فعالیت دوباره کشتی ترال «الماس صید» با ثبت بوشهر در دهانه تنگه هرمز، زنگ خطر جدی دیگری برای صیادان محلی به صدا درآورده است.
حضور این کشتیها آن هم با چراغ خاموش و بهصورت پنهانی، آنقدر آشکار و تکراری شده که دیگر تعجبآور نیست؛ تعجب واقعی در سکوت سنگین و همیشگی مسئولان است که گویی هیچ مسئولیتی در برابر نابودی دریا و معیشت مردم ندارند.
سالها پیش ترال، صیادان جاسک را خانهنشین و بازار ماهی جنوب را فلج کرد. آیا واقعاً کسی پاسخ میدهد که بر چه مبنایی دوباره اجازه دادهاند همین فاجعه از نو تکرار شود؟ چه کسی تصمیم گرفته کشتیهای ترال دوباره به جان دریا بیفتند و سفره صیادان جنوب را کوچکتر از همیشه کنند؟
کشتیهای صنعتی غولپیکر ترال، همان ماشینهای ویرانگر زیستدریا، با یک حرکت دریا را جارو میکنند و سهم صیادان محلی همانها که با قایق و لنج کوچک روزگار میگذرانند را نابود میسازند. ترال، شیوهای از صید صنعتی است که با کشیدن تورهای عظیم بر بستر دریا، هر آنچه در مسیرش قرار گیرد—ماهی، مرجان، بچهماهیها و حتی زیستبومهای کف دریا—را نابود میکند. هر ساعت فعالیت ترال به اندازه سالها خسارت به ذخایر دریایی وارد کرده و تعادل اکولوژیک را برهم میزند. همین تخریب گسترده باعث شده بسیاری از کشورها این روش را کاملاً ممنوع یا شدیداً محدود کنند.
این وضعیت دیگر «بیتوجهی» نیست؛ ویرانگری رسمی و سکوت سازمانیافته است که معیشت هزاران خانواده وابسته به دریا را تهدید میکند.
