بشاگرد با وجود بارشهای قابل توجه، همچنان با کمآبی مواجه است؛ چراکه این بارشها بهدلیل سیلابی بودن و فقدان سد، مخزن و طرحهای آبخیزداری مؤثر، به سرعت از دسترس خارج شده و راهی دریا میشوند.
بارندگیهای شدید در بشاگرد از ویژگیهای اقلیمی دیرینه این منطقه است. این بارشها که عمدتاً در بازههای زمانی محدود و با شدت بالا رخ میدهند، به دلیل نبود ساختارهای مهار آب نظیر سد، بند خاکی و مخازن ذخیرهسازی، بدون استفاده از منطقه خارج میشوند. نبود چنین زیرساختهایی در حالی است که بخشهایی از استان، از جمله بشاگرد، با خشکسالیهای مداوم مواجه هستند.
با اینکه سد جگین در پاییندست بشاگرد تا اندازهای روانآبها را مهار میکند، اما نبود سدهای مشابه در دیگر نقاط این شهرستان، فرصت استفاده بهینه از بارشها را از بین برده است. پروژههای پرهزینهای نظیر سدهای شمیل، نیان و سرنی نیز یا بهطور کامل خشک شدهاند یا کارکرد لازم را ندارند. در این میان، سد گابریک در جاسک که میتوانست نقش کلیدی در کنترل روانآبهای بشاگرد و جنوب کرمان ایفا کند، هیچگاه به سرانجام نرسید.
بارندگیهای بشاگرد اغلب با شدت زیاد و بهصورت سیلآسا رخ میدهند. این ویژگی باعث میشود حجم زیادی از آب در مدت زمانی کوتاه وارد منطقه شود و در نبود ظرفیتهای جذب و ذخیره، به سرعت به خارج از محدودههای مسکونی و کشاورزی هدایت شود. تمرکز بارندگیها در فصلهای خاص نیز بر شدت این بحران میافزاید و موجب میشود که در دیگر ماههای سال، منطقه با کمآبی و خشکسالی روبرو باشد.
کارشناسان معتقدند در صورت اجرای طرحهای جامع آبخیزداری و ایجاد زیرساختهای ذخیرهسازی، میتوان از بخش عمدهای از این بارشها بهرهبرداری کرد. همچنین توسعه سیستمهای جمعآوری و توزیع آب باران و ارتقاء آگاهی عمومی درباره اهمیت مصرف بهینه آب، میتواند از هدررفت منابع آبی در منطقه جلوگیری کند.
