یکی از مهمترین و در عین حال تأسفبارترین موارد، قطع همزمان تلفن همراه و اینترنت در زمان خاموشی برق است. این معضل نهتنها باعث اختلال گسترده در زندگی مردم میشود، بلکه در مواقع اضطراری، جان انسانها را به خطر میاندازد. پرسش ساده مردم این است: در کجای دنیا، با قطع برق، کل شبکه ارتباطی نیز به کما میرود؟ آیا در قرن بیستویکم هنوز نباید انتظار وجود زیرساختهای پشتیبان (مانند ژنراتور یا UPS) در ایستگاههای مخابراتی داشته باشیم؟
اما این فقط بخشی از ماجراست. عدم پاسخگویی و بیتفاوتی مطلق مسئولان مخابرات میناب به مراجعات مردمی و پرسشهای مکرر شهروندان، به یک روال نگرانکننده تبدیل شده است. مردمی که در گرمای طاقتفرسای جنوب، با هزاران مشکل دیگر دستوپنجه نرم میکنند، حال باید نگران قطع ارتباط خود نیز باشند و در این میان، نه کسی پاسخگوست و نه اصلاحی در کار است.
این وضعیت نه تنها مصداق کامل بیکفایتی است، بلکه توهینی آشکار به شأن و حقوق مردم میناب به شمار میرود. تا کی باید خاموشیها به قطع ارتباط منجر شود؟ تا کی باید مسئولان مخابرات در سکوت، تماشاچی نارضایتی عمومی باشند؟
مخابرات میناب باید بداند که اعتماد عمومی سرمایهای نیست که بتوان با بیتفاوتی و بیمسئولیتی از بین برد و چشم بر آن بست. اگر توان حل مسئله ندارند، شجاعت کنارهگیری را داشته باشند.
